Ayakkabım

Kalem tutalı yirmi yıl olmuş
Nasıl da hızlı akıyor hayat
Lafta yaşam uzun bir yolmuş
Koca ömür, kısacık seyahat

Nerede masum çocukluğum
Büyümek tatsız, utanıyorum
Şeklini alıyorum kabımın
Numarası arttıkça izi batakta
Gittikçe kirlenen ayakkabımın

Çocukken hayallerim vardı
Apansız Kudüsteyim, sapanla
Bazen ıssız bir adada Kuranla
Dünya beni de mi esir aldı
Yirmibeş yıl, yirmibeş pranga

Selahaddin Eyyübi Medet