M. Garip Cesur

Uluslararası nizam, insanlığın ortak huzurunu ve adalet duygusunu korumak üzere inşa edildiği iddia edilen kurumların gölgesinde can çekişmektedir. Bu kurumların başında gelen Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü (NATO), 4 Nisan 1949 tarihinde 12 kurucu üyenin imzasıyla bir "savunma paktı" olarak kurulduğunda, dünyaya vaat ettiği şey SSCB tehdidine karşı kolektif bir güvenlik kalkanıydı. Ancak Soğuk Savaş’ın bitişi ve küresel dengelerin değişmesiyle birlikte NATO, kuruluş felsefesinin sınırlarını aşarak küresel bir vesayet odağına dönüştü. Bugün, 2026 yılı itibarıyla 32 üyeye ulaşan bu askeri dev, egemenlik haklarını ihlal eden, uluslararası hukuku bypass eden ve en önemlisi, güvenlik maskesi altında insanlığın ortak vicdanını jeopolitik masalarda rehin bırakan bir müdahalecilik aygıtı haline gelmiştir. NATO kurumsal karakteri gereği kendi bloğu için üstenci bir kibirle yapmak istediği her şeyi nötralize eden küresel bir vesayet pratiği olarak tezahür etmektedir. NATO kendi müttefiki bir kısım ülkelerin ortaya koydukları küresel hadsizliklere karşı kayıtsız kalırken, aynı zamanda kendisi…