Şerife Özçelik

Bize ruhundan bir zerre üfleyen Yaradan, bu zerrenin arayışında olmamızı ister. O zerre ki içinde koca bir alemi barındırır. Gönlümüz ise o zerrenin toprağıdır; o toprak ne kadar verimliyse, zerremizin uzanacağı dallar da o kadar bereketli olacaktır. Yok eğer kuraksa açmaya gönlü olmayacak, karanlığında bir nefes bekleyecektir. Aklımız ise bu alemi anlayıp keşfedecek olan, onu inşa eden kalpten bağımsız olmayan parçamızdır. Bu parça ne kadar berrak ve tazeyse alemimizin çiçekleri de o derece parlak açacaktır. Bu ayrılmaz bütünlüğü bize hatırlatan da yine Yaradan’dır. Nitekim Hac Suresi’nde, gözleri yani duyuları sağlam olduğu halde kalpleri örtülü kaldığı için hakikati göremeyen ve idrak edemeyenlerden bahsedilir. Demek ki yalnızca duyuların ya da tek başına aklın sağlam olması yetmiyor. Kalbin basireti eşlik etmedikçe insan kendi alemine de hakikate de kör kalıyor. İşte bu içsel alem, iyiliği yaymak ile kötülükten sakınmak arasında çizilen bir hayat yolunda sınanır. Ömür tamam olduğunda düz bir çizgiye dönüşen ve görünüşte nötrlenen bu hat; eğer iyilikle dokunduysa Allah katında han…