Prof. Dr. Enver Arpa

İnsanlık tarihinin en köklü ibadetlerinden biri olan kurban, Yüce Allah’ın dininin tüm aşamalarında hayat bulan bir gelenek olup Hz. Adem (a.s)’a kadar uzanmaktadır. Bu gelenek İbrahim (a.s) ve oğlu İsmail (a.s) ile en güçlü temsiliyete ulaşmış ve son peygamber Hz. Muhammed’le İslam dininin en güçlü ibadetlerinden biri hâline gelmiştir. Allah’a teslimiyetin ve kayıtsız şartsız itaatin nişanesi olan kurban kesme ibadeti, yüce Allah’ın bahşettiği nimetlere karşı şükrün de bir ifadesidir. Kurban kelime olarak “Karube” fiilinin mastarı olup “yaklaşmak, Allah’a yakınlık sağlamaya vesile olan şey” anlamına gelmektedir. Kelime manası bu geleneğin fedakârlık, teslimiyet ve Allah’a yakınlaşma arzusunun bir aracı olduğunu ortaya koymaktadır. Kurban, insanın kendi nefsini, bencilliğini ve dünyaya olan bağlılığını sorguladığı bir sınamadır. İbrahim (a.s.) ve oğlu İsmail (a.s.) üzerinden bu ibadetin fedakârlık ve teslimiyet boyutunu resmeden Hac suresinde şöyle denilmektedir: "Çocuk (İsmail), babasıyla beraber iş güç tutacak yaşa gelince babası ona, “Yavrucuğum” dedi, “Rüyamda seni kurban ettiğim…