Yusuf Çeliktaş

Tabuları yıkmak, ne büyük iddia… Maalesef yalnızca söyleniş itibari ile ağız dolusu olup mana yönü ile pek bir şey ifade etmiyor artık. Günümüzün içi boşaltılan kavramlar furyasına kapılıp o eski geniş, derin manasından, bir dönemin en çok peşine düştüğü psikolojik, felsefi ve hatta bir ucuyla kozmolojik konu başlıklarından biri olan kullanımından kopup onun bir zamanlar bir alt başlığı olan “ön yargıları yenmek” manasında kullanılmaya kadar sürüklenmiş bir kelime yapısı. Zamanla çağa ayak uydurması aslında bizleri bu kadar irite etmez, etmemeli de… Bu evrilme, normal bir süreçle dilin nefes alışverişleri gibi doğal olsaydı keşke. Birkaç örnek vermemiz gerekseydi ‘aka’ kelimesinden başlardık. Bu kelime Göktürk Türkçesinde ‘saygıdeğer’ anlamına geliyorken Eski Anadolu Türkçesinde saygı gösterilen kişilere (gündelik hayatta ya da çevremizde bu rolü üstlenen yani kendisine saygı gösterilen kişiler hep öz ya da manevi olarak onları bu konuma konumlandırdığımız büyük erkek kardeşler yani ağabeylerdir.) söylene söylene bu kişilere verilen isim haline gelmiş daha sonraki süreçte de ağabeye …